Ճանապրահը շատ ոլոր-մոլոր էր։ Ձիերին հանեցինք, վերևը տղերքը կանգնած էին։ Ընենց տեղ պահեցինք, որ կարայինք բռնեինք։ Մի հատ ձի իրա ձագի հետ բռնեցինք։ Բարձանք գռուզավիկը, բերեցինք հասցրեցինք ,ասի էս ձագը ես եմ տանում պահեմ, մորն էլ ով տանումա թող տանի։ Ոչ մեկը չի ուզում էդ մայրը տանի, ասի.
-Տղերք ո՞վա ուզում մայրը տանի, ես ձագը տանըմ եմ պահեմ, դուք կուզե՞ք մայրը տանեք, բա չէ։
Նորից գռուզավիկը հետ քշեցինք, տարանք էդ ձիուն, բրախեցինք, քուռակը մնաց, բերեցի ես պահեցի։
Հետո ահագին ժամանակ անցավ, թե հիմա ով էր ասե ռազվետկից մարդ եկավ` Ներսիսյան Վահրամը, ասեց.
-Թոռնիկ ջան, դու ձի ես բռնե, թուրքի ձի ա՞։
Ասի.
-Հա, հենա մեր գոմնա։
Հետո էլ տեսա ինչա ասի` էդ ձիուն վերացնեմ։Մեր տղերքից մեկը` Նալբանդյան գյուղից, ձին եկավ տեսավ, բա կտա՞ս ինձ, ասի հա արի տար, եկավ տարավ տենց էլ պահեց, ընգել էր դաշտերը գարի էր կերել, սատկել էր։
Էդ էլ էդ պատմությունը, բալա ջան։
Պատմեց՝ Թոռնիկ Ղազարյանը, 64 տարեկան